دوستانه

8 آبان تولد خودم

elahehsamani — Sat, 27 Oct 2007 13:57:53 GMT

موج موج این دریا آئینه گردان عشقبازی نور و سایه اند ، دل سپرده به پائیز هزار رنگ و هزار آوا .

از هر کریوه که بنگری بازی چشم است و انتظار

در هر کرانه حسرت است که موج لبخندش طنین فریاد را به سکوت می کشاند .

دل که غمین باشد ؛ اشک چشم را به خود می خواند .

ابرهای سپید ، آبی آسمان را تجلی دیگری می بخشند و نور خورشید که می خزد در بیرنگی سیاهی

تا صبح را به فردا نوید دهد

رود دست به دامان درخت

می رود تا به سرایش منظومه ای رسد به عمق دریا ها

تا موج اوج گیرد و سیلی بزند رخسار ساحل را

باد می وزد

شاید در این بیداد تنهائی ، باد آخرین همراه باشد برای برگی که چون من زایش خویش را از افتادن آموخته است .

در این بیغوله خاموش و سرد ، در این هیاهوی بی سکوت ، در این غرقاب زندگی .

امروز تکرار متولد شدن من است .

اوضاع قاطی پاطی

elahehsamani — Mon, 22 Oct 2007 07:42:00 GMT

این روزها سخت دنبال بلیط کنسرت استاد شجریانم . خدا کنه گیرم بیاد . همه چیز بدجوری قاطیه ، بلیط رزرو کرده بودم ولی پول به حساب نریخته بودم . اصلا روزگار نمی خواد با من راه بیاد . همش می خواد یه سنگی بندازه جلوی پام . امروز آخرین پاتکش رو هم بهم زد ، بعد از مدتها شرایط جور شد با استادی که می خواستیم بریم کلاس ؛ دو روز قبل استاد همون ساعتش رو کلاس گرفته بود ، فقط گفت شرمنده انگار قسمت نبود ، نمی دونم یه سال قسمت نبود کم بود ؟؟؟!!! اینم از اوضاع خونه . از وقتی مامانم عمل کرده شدم خانوم خونه حتی وقت اینترنت هم ندارم . میشورم ، میسابم ، می پزم ، جارو می کنم ..... دیگه چی بگم . تازه پاور کامپیوترم هم سوخته بود تازه عوضش کردم . خیلی خسته شدم خیلی . دلم می خواد برم یه جا که یه هوائی عوض بکنم . دعا کنید بلیط گیرم بیاد حتی اگر آخرین صندلی ته سالن باشه .

الملک یبقی بالکفر و لا یبقی بالظلم

elahehsamani — Tue, 25 Sep 2007 12:32:38 GMT

نمیدونم چرا این روزها این شعر رو زیاد تکرار میکنم

باورم خاکستری

صفه های دفترم خاکستری

پیش از اینها حال دیگر داشتم

آنچه می گفتند باور داشتم

باز هم بحث عقیل و مرتضی است

آهن تفدیده مولا کجاست؟

نه فقط حرفی ازآهن مانده است

شمع بیت المال روشن مانده است

دستها را باز در شبهای سرد

ها کنید ای کودکان دوره گرد

مژدگانی ای خیابان خوابها

می رسد ته مانده بشقابها

بر صفوف ایستاده بر نماز

ابن ملجم ها فراوانند باز

سر به لاک خویش بردید ای دریغ

نان به نرخ روز خوردید ای دریغ

حرف من

elahehsamani — Fri, 07 Sep 2007 07:26:24 GMT

حرف من، حرف خودم نیست
حرف خاکه، حرف ریشست
حرف دیروز ندیده، حرف فردا و همیشست
صحبت سکوت سرده، آدمای توی قابه
حرف این صورتکها نیست، حرف اون ور نقابه
حرف تردید یه نسله میون رفتن و موندن
بین خوابیدن تا ظهر یا دم سحر پریدن
یکی باید بگه آخر من و تو کجای کاریم
وسط یه راه روشن یا هنوزم توی غاریم
یکی باید بگه آخر چرا رنگ ما پریده
چرا با این همه عینک هیچ کسی ما رو ندیده
تو بگو اگر که حرفهام، واسه تو شنیدنی نیست
من امروزو نگاه کن، دیگه عکسهام دیدنی نیست
حرف آخر رو نمیگم، تا نگی خوابت پریده
هرکی رو دیوار گوشش، آخرین حرف رو شنیده

فاصله

elahehsamani — Wed, 01 Aug 2007 12:10:46 GMT

فاصله گرفته ایم از قلبهایمان ، فاصله گرفته ایم از ندای درونمان ، به جرم عاشقی سر به بیابان احساس نهادیم . دل را به قربانگاه عقل کشاندیم و در بر سر کوفتنهای بی امان واماندگی ، بین خود و خویش ، خود را برگزیدیم . لعنت بر این روزگار اسفبار که مردمان را نامرد و زندگی را تیره و عشق را سیاه و قلب را کدر و امید را بی رنگ و زندگی را راکد و حسرت را امتداد و صفای سینه را خشن و آرامش را تباه ساخته است . این است سرنوشت مختوم برای مردمی عصیانگر . . . . . . . . . . . . .

ابلیس

elahehsamani — Tue, 03 Jul 2007 07:17:18 GMT

مردی کنار بیراهه ای ایستاده بود.

ابلیس را دید که با انواع طنابها به دوش درگذر است.

کنجکاو شد و پرسید: ای ابلیس ، این طنابها برای چیست؟

جواب داد: برای اسارت آدمیزاد.

طنابهای نازک برای افراد ضعیف النفس و سست ایمان ،

طناب های کلفت هم برای آنانی که دیر وسوسه می شوند.

سپس از کیسه ای طناب های پاره شده را بیرون ریخت و گفت:

اینها را هم انسان های باایمان که راضی به رضای خدایند و اعتماد به نفس داشتند، پاره کرده اند و اسارت را نپذیرفتند.

مرد گفت طناب من کدام است ؟

ابلیس گفت : اگر کمکم کنی که این ریسمان های پاره را گره زنم،
خطای تو را به حساب دیگران می گذارم ...

مرد قبول کرد .

ابلیس خنده کنان گفت :

عجب ، با این ریسمان های پاره هم می شود انسان هایی چون تو را به بندگی گرفت!

بعد از عمری دوری

elahehsamani — Thu, 31 May 2007 09:00:01 GMT

امشب به قصه دل من گوش می کنی فردا مرا چو قصه فراموش می کنی

سایه چو شمع در افکنده ای به جمع زین داستان که با لب خاموش می کنی

دستم نمی رسد که در آغوش گیرمت ای ماه با که دست در آغوش می کنی

در ساغر تو چیست که با جرعه نخست هوشیار و مست را همه مدهوش می کنی

می نوش می زند به خم دل بیا ببین یادی اگر ز خون سیاوش همی کنی

گر گوش می کنی سخنی خوش بگویمت بهتر ز هر گوهری که تو در گوش می کنی

جام جهان ز خون دل عاشقان پر است حرمت نگاه دار اگر نوش می کنی

این در همیشه در صدف روزگار نیست می گویمت ولی تو کجا گوش می کنی

دل تنگی

elahehsamani — Thu, 10 May 2007 08:00:07 GMT

فاصله افکنده ایم درمیان خویش تا باورهایمان ، شک تمام داشته هایمان را به فنا سپرده ، از خویشتنمان تا انچه بروز می دهیم سالها غربت و فاصله است . این رسم زندگی ما را به کدامین ناکجای دنیا می برد ، تا به کی برای دلتنگیهایمان مرهم اشک مردم را بپیچیم ؟ تا به کی از دلمان بی خبر بمانیم ؟ تا به کی نزدیکترین دوستمان از خودمان غریبه تر است ؟ به کجا می رویم اینگونه نا شاد و حزین ؟ بهتر نیست به خودمان برگردیم . این فاصله ها را کم کنیم . برای خودمان درددل کنیم . برای سادگی دلمان اشک شوق بریزیم . جشن تولدمان را با قاب عکس خودمان تازه کنیم . دستهای خودمان را بگیریم و از دنیای بیرون فاصله بگیریم .

شاید چیزی این دلتنگی را از ما بگیرد .

یا حق

دوباره سلام

elahehsamani — Sat, 21 Apr 2007 08:00:01 GMT

سلام یه مدتی بود سیستمم خراب بود و از شما دور بودم باعث شرمندگی شد دوباره با مطالب جدید خدمتتون می رسم امیدوارم سال خوبی داشته باشید

یا حق

سال نو مبارک

elahehsamani — Sun, 18 Mar 2007 18:48:18 GMT

بوي باران

بوي سبزه ، بوي خاک

شاخه هاي شسته

باران خورده پاک

آسمان آبي و ابر سپيد

برگهاي سبز بيد

عطر نرگس رقص باد

نغمه شوق پرستوهاي شاد

خلوت گرم کبوترهاي مست

نرم نرمک مي رسد اينک بهار

مي رسد اينک بهار

خوشبحال روزگار