فاصله گرفته ایم از قلبهایمان ، فاصله گرفته ایم از ندای درونمان ، به جرم عاشقی سر به بیابان احساس نهادیم . دل را به قربانگاه عقل کشاندیم و در بر سر کوفتنهای بی امان واماندگی ، بین خود و خویش ، خود را برگزیدیم . لعنت بر این روزگار اسفبار که مردمان را نامرد و زندگی را تیره و عشق را سیاه و قلب را کدر و امید را بی رنگ و زندگی را راکد و حسرت را امتداد و صفای سینه را خشن و آرامش را تباه ساخته است . این است سرنوشت مختوم برای مردمی عصیانگر . . . . . . . . . . . . .