فاصله افکنده ایم درمیان خویش تا باورهایمان ، شک تمام داشته هایمان را به فنا سپرده ، از خویشتنمان تا انچه بروز می دهیم سالها غربت و فاصله است . این رسم زندگی ما را به کدامین ناکجای دنیا می برد ، تا به کی برای دلتنگیهایمان مرهم اشک مردم را بپیچیم ؟ تا به کی از دلمان بی خبر بمانیم ؟ تا به کی نزدیکترین دوستمان از خودمان غریبه تر است ؟ به کجا می رویم اینگونه نا شاد و حزین ؟ بهتر نیست به خودمان برگردیم . این فاصله ها را کم کنیم . برای خودمان درددل کنیم . برای سادگی دلمان اشک شوق بریزیم . جشن تولدمان را با قاب عکس خودمان تازه کنیم . دستهای خودمان را بگیریم و از دنیای بیرون فاصله بگیریم .

شاید چیزی این دلتنگی را از ما بگیرد .

یا حق