.

تو که هستي که براي رفتنت

من بايد از خودم دل بکنم

تو کي هستي و چي خوندي تو چشام

که حالا تمام آرزوت منم

نمي خوام نگاه آخرت منو

بسپره به بغض اولين گناه

نمي خوام خدا خدا گفتن من

کم بشه تو غربت يه اشتباه

روي صورتم داره خاطره چکه مي کنه

يه ترانه مي شکفه رو خواب آروم تنم

شب و بردارو برو ماه بريده نفسش

به ستاره ها بگو رسيده روز رفتنم

وقت فرياد شب و گريه نور

خودمو صدا زدم خدا شنيد

پر زدم از سر بام تا لب عشق

هر کي چشماشو نبست خدا رو ديد

.

گل در بر و می در کف و معشوق بکام است

سلطان جهانم  به چنین  روز    غلام  است

گو شمع  میارید در این جمع  که   امشب

در مجلس ما  ماه   رخ دوست تمام  است

در مذهب ما باده  حلال  است  ولیکن

بی روی تو ای سرو  گل اندام  حرام است

گوشم  همه بر قول نی و نغمه چنگ است

چشمم همه بر لعل لب و گردش جام است

در مجلس ما   عطر   میامیز  که   ما  را

هر لحظه  ز گیسوی تو خوشبوی مشام است

از  چاشنی  قند  مگو  هیچ  و  ز  شکر

زان  رو  که  مرا  از لب شیرین تو کام است

تا  گنج  غمت  در  دل دیوانه  مقیم   است

همواره  مرا  کوی  خرابات  مقام   است

از ننگ چه  گوئی   که مرا نام  ز ننگ است

 وز  نام  چه  پرسی  که مرا ننگ ز نام است

میخواره و سر گشته و رندیم و نظر باز

وآنکس که چو  ما نیست در این شهرکدام است

با محتسبم عیب مگوئید که او نیز

پیوسته چو ما  در طلب  عیش مدام است

حافظ منشین بی می  و معشوق زمانی

کایام گل و یاسمن و  عید  صیام  است .